Konferencje

Mobilny Zestaw Rakietowy KUSZA

 

MZR KUSZA

KUSZA – to mobilny zestaw rakietowy zbudowany na lekkim podwoziu, zapewniającym poruszanie się w niemal każdym terenie. Jest to rozwiązanie pośrednie pomiędzy prostą wyrzutnią naramienną a skomplikowanym systemem ze zdalnie sterowaną kolumną na relatywnie ciężkim nośniku. Prace nad zestawem rozpoczęto w 2010 roku, jako własny projekt CRW Telesystem-Mesko przy współpracy Bumar Amunicja oraz Zespołu Elektroniki Kwantowej Instytutu Optoelektroniki Wojskowej Akademii Technicznej. We wrześniu 2011 roku został zaprezentowany publiczności na XIX MSPO w Kielcach, jednak nie spotkał się z zainteresowania ze strony Wojska Polskiego.
Przeciwlotniczy zestaw rakietowy może stanowić uzbrojenie jednostek lekkiej piechoty, może być wykorzystany w Wojskach Obrony Terytorialnej, na niewielkich jednostkach pływających oraz innych, doraźnie przygotowywanych punktach obrony. Lekki zestaw przeciwlotniczy wyposażony w dwa pociski rakietowe GROM/PIORUN (w dwóch wersjach: samobieżnej i przenośnej), może być transportowany drogą powietrzną w ładowni samolotu klasy C-295M/C-27 lub śmigłowca klasy CH-47, a po zdemontowaniu klatki załogi w kabinie ładunkowej mniejszych wiropłatów (klasy Mi-8/17).
KUSZA może zostać wykorzystana w następujących sytuacjach taktycznych:
- autonomiczna obrona przeciwlotnicza dla samodzielnie działających pododdziałów wojskowych (osłona przeciwlotnicza do pułapu 3500 m i do odległości 5-5,5 km (z rakietami „Grom”) lub do ponad 6 km (z rakietami „Piorun”).
- obrona podejść do obiektów punktowych oraz niewielkich szczególnie ważnych obszarów (np. porty, węzły komunikacyjne, rafinerie, elektrownie, sztaby itp.) przed atakiem powietrznym z pułapu do 4 km,
- obrona podejść do obiektów, w których odbywają się szczególnie ważne wydarzenia (np. międzynarodowe konferencje,imprezy sportowe itp.) przed atakiem za pomocą rakiet o poddźwiękowych prędkościach lotu, bezzałogowych aparatów latających i innych celów powietrznych,
- osłona wojsk podczas przemarszów i postojów przed atakiem z pułapów do 4 km,
- ograniczenie precyzyjnego ataku poprzez podniesienie pułapów powyżej samolotów agresora 4 km,
- polowanie (działanie w zasadzce) na cele na przewidywanych trasach przelotów na pułapach do 4 km (samoloty, śmigłowce, rakiety o prędkościach lotu do 320 m/s (rakiety manewrujące, rakiety przeciw radiolokacyjne, rakiety powietrze-ziemia), bezzałogowych aparatów latających i innych celów powietrznych.
Zaletą tego rozwiązania jest modułowość i kompaktowość pozwalająca na zamontowanie KUSZY na lekkich pojazdach (w tym o masie do 3.5 tony) zapewniających poruszanie się w niemal każdym terenie i szybką zmianę pozycji ogniowej.
Skład mobilnego zestawu rakietowego KUSZA w zależności od typu nośnika:
- 4-6 rakiet GROM/PIORUN;
- pulpit operatora umożliwiający obsługę całego systemu;
- układy celownicze: celownik kolimatorowy z awaryjnym celownikiem mechanicznym zintegrowany z monitorem służącym do wyświetlania obrazów z kamer oraz stanu systemu, optoelektroniczna kamera do dziennej pracy bojowej i kamera termowizyjna do dziennej i nocnej pracy bojowej;
- autonomiczne mechanizmy startowe do odpalenia rakiet z zestawu KUSZA;
- dodatkowe 2 mechanizmy startowe do odpalenia rakiety "z ramienia";
- 8-12 naziemnych bloków zasilania z azotem pod wysokim ciśnieniem.
Nośnikiem uzbrojenia zestawu przeciwlotniczego jest amerykański pojazd Polaris Ranger 800 w układzie napędowym 6x6. Pojazd napędzany jest czterocylindrowym silnikiem gaźnikowym o pojemności 760 cm2 i mocy 29,4 kW (40 KM) z automatyczną skrzynią biegów. Napęd przekazywany jest na 6 kół (system 6WD), zawieszonych niezależnie na wahaczach z amortyzatorami i sprężynami. W wersji pick-up przygotowanej dla Kuszy Ranger 800 przewozi dwuosobową załogę zestawu (strzelca i kierowcę) zabezpieczoną klatką przeciw kapotażową. Za nimi umieszczono platformę z wyrzutnią pocisków, zapasową jednostką ognia i wyposażeniem.
Wyrzutnia Kuszy to stalowa kolumna, do której przymocowano siedzisko strzelca a na jej szczycie zamontowano ukośnie zbudowaną ułożyskowaną ramę z zamkniętych profili dla dwóch pocisków Grom z mechanizmami startowymi. Pomiędzy wyrzutniami znajduje się wahliwa ramka z kontenerami rakiet, z podstawą dla celownika i podwieszonym pulpitem sterowania z rękojeściami. Pociski Grom, w standardowej wersji z mechanizmami startowymi oraz blokami zasilania, są zamontowane do uchwytów ramy. Do transportu rama jest składana ku tyłowi (bez zdejmowania pocisków) a platforma przykrywana plandeką rozpiętą na szkielecie z metalowych rurek. Oprócz tego pojazd może przewozić cztery pociski i do ośmiu bloków zasilania w pojemnikach po bokach platformy. Urządzenie celownicze Kuszy to szerokokątny celownik kolimatorowy, z awaryjnym układem optycznym oraz terminal systemu dowodzenia. Istnieje możliwość montażu kamery telewizyjnej lub termowizyjnej zwiększającej zasięg wykrycia. Obraz z kamery wyświetlany może być na osobnym ekranie lub w celowniku kolimatorowym z nałożonym już znakiem celowniczym. Poza tym Kusza ma możliwość zastosowania interrogatora IFF, np. typu IKZ-02, terminala systemu dowodzenia Rega-4 wraz z dodatkowymi środkami łączności, elektronicznego układ autoryzacji. Konfiguracja wyposażenia obejmuje również system nawigacji lądowej i pozycjonowania (z odbiornikiem GPS).
Podsumowując można stwierdzić, że Kusza posiada kilka istotnych zalet, takich jak: działanie w trybie pasywnym, wysoka mobilność, możliwość pracy w trybie dziennym i nocnym, zwiększony zasięg detekcji i identyfikacji celu, szybka wymiana wyrzutni po oddaniu strzału, możliwość strzału "z ramienia", system trudno wykrywalny dla przeciwnika.
Konstrukcja przeciwlotniczego zestawu rakietowego gwarantuje zwiększenie prawdopodobieństwa zniszczenia celu poprzez umieszczenie na wyrzutni dwóch gotowych do odpalenia pocisków oraz wydłużenie czasu efektywnej pracy bojowej operatora zestawu (czas oczekiwania żołnierza w pełnej koncentracji na pozycji ogniowej z 16.5 kg wyrzutnią na ramieniu jest ograniczony).
Rozwiązanie techniczne zestawu zapewnia możliwość samodzielnego wykrywania celów powietrznych – metodami pasywnymi – w dzień i w nocy, a także dzięki zdolności pozyskania informacji z zewnętrznych systemów dowodzenia. Wymóg wykrywania celów w każdych warunkach może zostać zrealizowany poprzez włączenie do zestawu alertera podczerwieni lub innego lekkiego systemu wykrywania obiektów latających, co zwiększy samodzielność Kuszy.

Przenośny Przeciwlotniczy Zestaw Rakietowy GROM

 PPZR GROM

GROM – jest to polski przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy bardzo krótkiego zasięgu, przyjęty na stan uzbrojenia Sił Zbrojnych RP w 1995. Dzięki opanowaniu technologii produkcji tego typu zestawów, Polska znalazła się w gronie producentów przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych bardzo krótkiego zasięgu.
Zestaw przeznaczony jest do zwalczania celów powietrznych poruszających się z prędkością 400 m/s na kursie zbliżania i do 320 m/s na kursie oddalania, na wysokości od 10 do 3500 m i odległości od 500 m do 5500 m. Zestaw przeciwlotniczy Grom o masie 16.5 kg składa się z 10.5 kg pocisku rakietowego, wyrzutni, mechanizmu startowego i naziemnego bloku zasilania. Rakieta Grom automatycznie naprowadza się na źródło termicznego promieniowania, czyli emitujący ciepło silnik śmigłowca czy samolotu.
Grom po raz pierwszy został użyty bojowo podczas wojny rosyjsko-gruzińskiej w 2008 roku, gdzie potwierdził swoje wartości bojowe. Na dwanaście wystrzelonych rakiet, dziewięć trafiło w rosyjskie samoloty. Grom stosowany w konflikcie był jedyną bronią przeciwlotniczą, której nie udało się zakłócić wojskom rosyjskim.

 W tabeli poniżej przedstawiono podstawowe charakterystyki taktyczno-techniczne zestawu GROM.

Parametry taktyczno-techniczne Wartość
Masa zestawu rakietowego [kg] 16,5
Masa pocisku rakietowego [kg] 10,5
Masa głowicy bojowej [kg] 1,82
Masa ładunku kruszącego [kg] 0,612
Długość pocisku rakietowego [m] 1596
Średnica pocisku rakietowego [mm] 72
Prędkość maksymalna pocisku [m/s] 650
Zasięg minimalny/maksymalny rażenia celów [m] 500/5500
Wysokość minimalna/maksymalna rażenia celów [m] 10/3500
Maksymalna prędkość rażonych celów:
- na kursie spotkaniowym [m/s] 400
- na kursie pościgowym [m/s] 320
Układ naprowadzania podczerwień

Przeciwlotniczy Zestaw Rakietowy POPRAD

PZR POPRAD

POPRAD – samobieżny zestaw przeciwlotniczy służy do wykrywania, identyfikacji, śledzenia i zwalczania celów powietrznych, w odległości do 5.5 km i na pułapie 3.5 km, przy użyciu samonaprowadzających się pocisków rakietowych Grom w dzień i w nocy, w każdych warunkach atmosferycznych. Zestaw posiada centralne zasilanie rakiet w czynnik chłodzący oraz pracuje w zautomatyzowanym systemie dowodzenia obroną przeciwlotniczą.
Zestaw składa się z następujących podstawowych zespołów: pojazdu bazowego Żubr-P, głowicy śledząco-celowniczej, systemu kierowania ogniem i kontroli, zespołu nawigacji i orientowania, zespołu łączności i transmisji danych i zespołu zasilania elektrycznego z agregatem prądotwórczym.
Zasadniczym systemem wykrywania celów, zarówno w ramach autonomicznego poszukiwania celów, jak i poszukiwania celu o współrzędnych przekazanych przez zewnętrzny system wykrywania, jest śledząco-celownicza głowica optoelektroniczna o zasięgu wykrywania 10 km.
Optoelektroniczna głowica śledząco-celownicza składa się z podnoszonej kolumny z napędami, na której zamontowana jest głowica z kamerą termowizyjną, kamerą światła dziennego, dalmierzem laserowym i interrogatorem IFF krótkiego zasięgu. Z boków głowicy znajdują się zespoły startowe rakiet Grom. Każdy z zespołów startowych przeznaczony jest do zamocowania dwóch rakiet.
System Poprad pracuje w trzech głównych trybach pracy:
• automatycznym - wykrycie i wskazanie celu ze szczebla nadrzędnego, przechwycenie i śledzenie celu własnym systemem optoelektronicznym, przechwycenie celu przez rakietę, start rakiety na komendę operatora,
• autonomicznym - automatyczny, cykliczny przegląd wybranego fragmentu przestrzeni, wskazanie i śledzenie celu własnym systemem optoelektronicznym, przechwycenie i śledzenie celu przez rakietę, start rakiety na komendę operatora,
• ręcznym – poszukiwanie, wykrycie, wskazanie i śledzenie celu ręczne przez operatora, przechwycenie celu przez rakietę, start rakiety na komendę operatora.
Zestaw działa w lokalnej sieci dowodzenia obroną przeciwlotniczą, co zapewnia możliwość wskazywania celów przez zewnętrzne środki rozpoznania i dowodzenia. Wóz ogniowy jest wyposażony urządzenia automatyzacji dowodzenia, tj. terminal Rega-4, współpracujący z wozem dowodzenia baterii, który posiada terminal Rega-2. Współpraca umożliwia pozyskiwanie informacji o sytuacji powietrznej z podsystemu rozpoznania szczebla taktycznego OPL Wojsk Lądowych, jak i z lokalnej mobilnej małogabarytowej stacji radiolokacyjnej Soła.

Przeciwlotniczy zestaw rakietowo-artyleryjski PILICA

PZR PILICA

PILICA - system przeciwlotniczy bardzo bliskiego zasięgu dedykowany do obrony ważnych obiektów wojskowych i cywilnych, zarówno stałych, jak i ruchomych przed atakami z powietrza z odległości do 5km.
System Pilica powstał w odpowiedzi na zapotrzebowanie Szefostwa OPL Sił Powietrznych w zakresie systemu obrony przeciwlotniczej bardzo krótkiego zasięgu (ang.: V-SHORAD).
Pilica bazuje na uzbrojeniu przeciwlotniczego zestawu rakietowo-artyleryjskiego PZRA-ZUR-23-2SP Jodek, który jest modyfikacją popularnego w Wojsku Polskim 23 mm artyleryjskiego, ciągnionego zestawu przeciwlotniczego ZU-23-2. Uzbrojenie zestawu to podwójne działko kalibru 23 mm o szybkostrzelności teoretycznej 2000 strz./min i zasięgu skutecznym ognia do 3 km oraz 2 przeciwlotnicze pociski rakietowe GROM o zasięgu 5.5 km lub PIORUN o zasięgu 6.5 km.
Pilica wyposażona jest dodatkowo w stabilizowaną optoelektryczną głowicę dzienno-nocną, mogącą pracować niezależnie od uzbrojenia w zakresie obserwacji oraz wykrywania i identyfikacji celów. Stanowi ona nie tylko element systemu naprowadzania, ale też źródło informacji dla całego systemu, gdyż dane o wykrytych i obserwowanych obiektach są wymienianie w całej sieci dowodzenia.
Nowy system przeciwlotniczy Pilica jest autonomicznym zestawem (samodzielna bateria), który będzie w stanie osłaniać pojedynczy obiekt/rejon np. bazę lotniczą czy logistyczną, stanowisko dowodzenia lub pododdział.
Dzięki zwiększonej szybkości i precyzji śledzenia, zestaw zdolny jest nie tylko niszczyć samoloty i śmigłowce bojowe, ale również bezzałogowe środki latające, a nawet pociski manewrujące. Możliwe jest też niszczenie celów lekko opancerzonych zarówno lądowych jak i nawodnych.
Sterowanie uzbrojeniem odbywa się automatycznie w pełnym zakresie, z użyciem skomputeryzowanego układu naprowadzania o wysokiej dokładności. Działa on w układzie półautomatycznym, namierzając cele i niszcząc je po potwierdzeniu przez operatora. System celowniczy jest zintegrowany z układem śledzącym i identyfikatorem IFF. PZRA może być obsługiwany zdalnie, a w wypadku awarii zasilania możliwe jest też działanie efektora ogniowego w trybie całkowicie manualnym.
Baterię tworzy w standardowej konfiguracji: sześć PZRA ZUR-23-2SP Jodek, skomputeryzowane stanowisko dowodzenia, mobilna trójwspółrzędna stacja radiolokacyjna Soła, punkt obserwacji wzrokowej oraz system łączności przewodowej i radiowej, zapewniający komunikację pomiędzy poszczególnymi komponentami baterii i systemem dowodzenia OPL.
Do podstawowej konfiguracji można dodać kolejne moduły pozwalające całość włączyć w szerszy system obrony i dowodzenia (np. REGA). Pilica jest integralnym elementem zintegrowanej, wielowarstwowej obrony przeciwlotniczej.

Polska Broń Rakietowa

POLSKA BROŃ RAKIETOWA - HISTORIA, TERAŹNIEJSZOŚĆ, PRZYSZŁOŚĆ

Broń rakietowa jest najstarszą bronią palną w zastosowaniach wojskowych. Pierwsze rakiety na proch czarny konstruowali Chińczycy w IX wieku. Rycerstwo Polskie w bitwie pod Warną zostało zaatakowane takim rakietami przez Tatarów. Obecnie broń rakietowa instalowana jest na lądzie, w powietrzu, na wodzie i pod wodą. Broń rakietowa stanowi podstawę uzbrojenia współczesnych armii świata i obejmuje pociski balistyczne, manewrujące, przeciwpancerne, przeciwlotnicze, lotnicze.
Historia broni rakietowej obejmuje polskie rakiety na proch czarny konstruowane i opisywane przez Kazimierza Siemionowicza i generała Józefa Bema, którego uważa się za ojca polskiej broni rakietowej. Na szczególną uwagę zasługują polskie prototypy broni rakietowej opracowane w okresie powojennym, takie jak: przeciwpancerny zestaw rakietowy DIAMENT/DIAMENT2, przeciwlotniczy zestaw rakietowy TURKUS/TURKUS2, które nigdy nie zostały wprowadzone na uzbrojenie Wojska Polskiego z przyczyn politycznych. Wielkim dorobkiem z zakresu broni rakietowej było opracowanie polskich rakiet meteorologicznych METEOR. W późniejszym okresie były zrealizowane projekty mające na celu modernizacje radzieckiego sprzętu rakietowego. Należy wspomnieć o modernizacji PZR NEWA, WEGA, będącego na uzbrojeniu Wojska Polskiego jeszcze do dnia dzisiejszego. W Wojskowej Akademii Technicznej prowadzony był projekt modernizacji przeciwpancernego zestawu rakietowego Fagot, polegający na wymianie łącza przewodowego na łącze laserowe.
Kolejny etap prezentacji to teraźniejszość polskiej broni rakietowej. Został przedstawiony obecny stan broni rakietowej w Wojsku Polskim z zakresu przeciwpancernych pocisków kierowanych i przeciwlotniczych zestawów rakietowych, uwzględniono również artylerię rakietową z wyrzutniami WR-40. Obecnie w Siłach Zbrojnych RP znajdują się na uzbrojeniu wojsk OPL i OP polskiej produkcji zestaw GROM/PIORUN i opracowane aplikacje GROMA, takie jak: POPRAD, BIAŁA, PILICA i Kusza, która jest propozycja dla Wojsk Obrony Terytorialnej. W tej części również przestawiono wkład Wojskowej Akademii Technicznej i innych ośrodków naukowych i przemysłu w rozwój polskiej broni rakietowej poprzez realizowane  w ostatnich latach projekty rozwojowe i opracowane w ramach tych projektów demonstratory uzbrojenia rakietowego.
W trzecim etapie dotyczącym przyszłości polskiej broni rakietowej podkreślono konieczność wymiany poradzieckiego sprzętu rakietowego na nowoczesne zestawy przeciwlotnicze, przeciwpancerne, pociski balistyczne i manewrujące. Zwrócono również uwagę na konieczność udziału polskich ośrodków naukowych i przemysłowych w realizację badań rozwojowych i wdrożeniowych mających na celu rozwój polskiej broni rakietowej i polskich rakiet w zastosowaniach cywilnych.

Na XII Międzynarodowej Konferencji Uzbrojenia nt. „Naukowe Aspekty Techniki Uzbrojenia i Bezpieczeństwa” w 100-letnią rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości ppłk. dr inż. Krzysztof Motyl wygłosił referat pt. „Polska broń rakietowa”.

Poniżej znajduje się link do prezentacji, w której przedstawiono historię, teraźniejszość i przyszłość polskiej broni rakietowej